سكوت اگرچه صدا بود، تا شما نرسيد

دلم شبيه خودش بود –يك غريبه لال-

كه آشناي شما شد به عاشقانه رسيد

و موج آبي چشم تو اتفاق افتاد

دلم – غريق تو- كارش به دست و پا...نرسيد

چقدر توي خودش ابر ربخت، باران شد

چقدر جاده شد اما به هيچ جا نرسيد

هزار مرتبه من «تو» شدم تو اما ...نه

دريغ از آن همه «من» كه به «تو» به «ما» نرسيد

سلام نقطه پايان آشنايي بود

چه خوب مي شد از اول به انتها نرسيد

كلاغ قصه من – عشق- در ته شب ماند

به خانه اش، به سپيده، به روشنا نرسيد

بنويس خواستنم از جنس گل ابريشمه

بنويس پاكي من پاكي نوروشبنمه

همه دوست داشتنمو نقطه به نقطه بنويس

بنويس قصه زياده ولي كاغذم كمه

بنويس نامه نويس

بنويس خواستن من شمردني نيست بنويس

بنويس دل كه به خاك سپردني نيست

بنويس

بنويس خسته شدم اونقده خسته كه نگو

همه دلتنگي من كه گفتني نيست بنويس

بنويس نامه نويس

بنويس وقتي تو نيستي انگار چيزي نيست

بنويس نامه نويس...

به آبشار گفتم که تو کیستی ؟

گفتا که اشک کوه

گفتم از چه می گرید کوه

گفتا آنزمان که ناله های درهمشکسته جداییها را میشنود

و درددل های تنهایی که تنها پیش او می گرید

و بغضهایی فروخورده که نزدش میشکنند

قلب سنگیش آهسته میشکند

میجوشد

و آرام آرام.....

 آبشار میشود.....

شن جامو پر می كنه كه مياره دست باد

شاعر : اردلان سرفراز

قاصدی می آید آیا از سفر؟

آخرش غـَلیانِ بُغضِ بی قرار

بَند بَندِ بودنَش را می گُسَست

خلوتِ آیینه ها را می شِـکست

در خود ، امّا خسته و صد پاره بود

بــار بـَـردار ِ تـَنـي بـيـچـاره بـود

تا گذَر مي كردي از قلبِ سراب

با نگاهي مُلتـَمِس بر نقشِ آب

غـُصّه ها را قِصّه مي پَرداختي

قِصّه ها را زندگي مي ساختي

جانِ گـرمِ نور ، از شبـها چـه ديد؟؟!

پس چه دارد جُز دلي سرما زده

بر هر آنـچه بـوده پـُشتِ پـا زده

آتـَشي در نـُطفه خـاكستر شده

شورِ ِ ايماني ، كه بي باوَر شده

در دلـَـش پـَرواز امـّا بي نـَفَس

آشِـنـايِ تـنـگــنـاهـايِ قـَفـَس

 «محمدحسن مهربانی»

پنج وارونه چه معنا دارد ؟

خواهر کوچکم از من پرسيد

بر این تکرار در تکرار پایانی نمی بینم

به دنبال خودم چون گردبادی خسته می گردم 

ولی از خویش جز گردی به دامانی نمی بینم

به غواصان بگو کافی ست هرچه بی سبب گشتند

در این دریای طوفان دیده مرجانی نمی بینم

چه بر ما رفته است؟ ای عمر! ای یاقوت بی قیمت!

که غیر از مرگ گردنبند ارزانی نمی بینم

زمین از دلبران خالی ست یا من چشم و دل سیرم؟!

که می گردم ولی زلف پریشانی نمی بینم

خدایا عشق درمانی به غیر از مرگ می خواهد

که من می میرم از این درد و درمانی نمی بینم...

گفتی اگر بیند کسی گفتم که حاشا می کنم

گفتی چه می بینی بگو در چشم چون آئینه ام

گفتم که من خود را در او عریان تماشا می کنم

گفتی که از بی طاقتی دل قصد یغما می کند

گفتم که با یغماگران باری مدارا می کنم

گفتی که پیوند تو را با نقد هستی می خرم

گفتم که ارزانتر از این من با تو سودا می کنم

گفتی اگر از کوی خود روزی تو را گفتم برو

گفتم که صد سال دگر امروز و فردا می کنم

گفتی اگر از پای خود زنجیر عشقت وا کنم

گفتم زتو دیوانه تر دانی که پیدا می کنم.

خداحافظ ، ولی هرگز نخواهی رفت از یادم

خداحافظ ، و این یعنی در اندوه تو می میرم

در این تنهایی مطلق ، که می بندد به زنجیرم

و بی تو لحظه ای حتی دلم طاقت نمی آرد

و برف نا امیدی بر سرم یکریز می بارد

چگونه بگذرم از عشق ، از دلبستگی هایم ؟

چگونه می روی با اینکه می دانی چه تنهایم ؟

خداحافظ ، تو ای همپای شب های غزل خوانی

خداحافظ ، به پایان آمد این دیدار پنهانی

خداحافظ ، بدون تو گمان کردی که می مانم

خداحافظ ، بدون من یقین دارم که می مانی !!!

تو را به جاي همه ي كساني كه نشناخته ام دوست مي دارم

تو را به جاي همه ي روزگاراني كه نمي زيسته ام دوست مي دارم

براي خاطر عطر نان گرم و برفي كه آب مي شود و

بهاي نخستين گناه تو را به خاطر دوست داشتن دوست مي دارم

تو را به جاي همه ي كساني كه دوست نميدارم دوست مي دارم.