| تبليغات | X |
دخترم , گوهرمن ************ گوهرم ,دخترمن *********** توی تک دختر دنیایی منی ***************** دل به لبخند حرامی مسپار **************** دزد را دوست مخوان ************** چشم امید بر ابلیس مذار *************** از حرامی به هراس ************* قیمت خود مشکن *********** قدر خود را بشناس ************* توگلی ,دست گل صدرنگی ***************** پیش گلچین منشین ************ تویکی گوهر تا بندۀ بی مانندی ******************** خویش را خوار مبین ************** تو گل شادبی ********* به ره باد مرو ********* غافل از باغ مشو 
نویسنده: دختر ی از جنوب
& فرصتی دوباره می خوام برای ازتوسرودن سهم آغوشتُ می خوام ازشَبای بی توبودن& & نمی خوام حتی یه لحظه توچشات خوابُ ببینم ماه من چشماتُ واکن بذار آفتابُ ببینم & & پاشونازنین قصه, پاشوباستاره باشیم آدما آسیر خوابن ما به فکر چاره باشیم& & کی میگه آفتابِ فردا بازم آفتاب من وتُست شاید امشب که بخوابیم آخرین خواب من وتُست& & بیاتا تقاص عشقُ از شبای هم بگیریم توجنون عشق وبوسه مرگُ دست کم بگیریم&
نویسنده: دختر ی از جنوب
نویسنده: دختر ی از جنوب
آنچه که برقضاوقدرفایق می آید.........................صبر است آنچه که آدمی را صقیل می دهد.........................کار است آنچه که کهنه اش بهتراست...............................دوست است آنچه که ازعلم بهتر است.................................تجربه است آنچه که برای مرد ننگ است............................غصه است آنچه که بیش از مرگ آدمی را می کشد...............نوامیدی است آنچه که هرقدر دراز باشد کوتاه است..................عمر است آنچه که کمش هم زیاد است..............................دشمن است آنچه که زیادش هم کم است..............................ایمانوجوانمردی است
نویسنده: دختر ی از جنوب
بزرگترین گناه ........................ترس است بزرگترین تفریح......................کار است بزرگترین بلا.........................نوامیدی است بزرگترین شجاعت..................صبر است بزرگترین استاد......................تجربه است بزرگترین اسرار.....................مرگ است بزرگترین افتخار....................ایمان است بزرگترین سود.......................فرزند نیک است بزرگترین هدیه.......................گذشت است بزرگترین سرمایه...................اعتمادبنفس است
نویسنده: دختر ی از جنوب
اگرچه خون خوردم , اما چوگل با خنده سرکردم بلای عشق را دیدم ولی از پا نیفتادم در آتش رفتم اما سرکشی هم چون شرر کردم اگر او بیخبر ماند از دردی که من دارم من از این درد بی درمان جهانی را خبر کردم مرا باخندهای سرد میراند از کنار خود اگر با اشکهای گرم , از کویش سفر کردم من آن پروردۀ دردم که شادی را زغم جویم
نویسنده: دختر ی از جنوب
روز جدائی بود واز غم گریه کردم تا لحظه آخر دمادم گریه کردم وقتی جدا شد چشم من از شانه هایت من تازه فهمیدم که باهم گریه کردیم
نویسنده: دختر ی از جنوب
من پذیرفتم شکست خویش را پند های عقل دوراندیش را من پذیرفتم که عشق افسانه است این درد دشنه دیوانه است میروم ازرفتن من باش شاد از عذاب دیدنم آزاد باش گرچه تو زود ترازمن میروی آرزو دارم ولی عاشق شوی آرزو دارم بفهمی درد را تلخی برخوردهای سردرا
نویسنده: دختر ی از جنوب
مرا درپاکی قلبت قاب کن ودردیوار اتاق دلت بیاویزکه من خواهم رفت,پس بگذار که در تو بمانم به خدا قسم ,قسم به نان و نمک وبه شرم تووچشمهای قشنگ تو,اندازه ی هرچه دل پاکت بخواهد با همه ی وجودبا هر چه عشقو عشق دوستت خواهم داشت. پس مرا از یاد مبر وجای مرا در شادیهایت خالی کن چرا که من شادی ندارم. بذار بدونم تا ابد در تو فراموش نمیشم همیشه که با تو باشم یک لحظه خاموش نمیشم.یک چیز ازتو میخواهم:
نویسنده: دختر ی از جنوب
از نخل برهنه سایبانی مطَََََلَب از مردم این زمانه یاری مطلب عزت به قناعت است و خاری به طمع با عزت خود بسازوخاری مطلب
نویسنده: دختر ی از جنوب
جوانی داستانی بود پریشان داستانی بی سرانجامی غم آئین قصه تلخی که از یادش هراسانم به غفلت رفت از دستم وزین غفلت پشیمانم جوانی چون کبوتر بود من بودم یکی طفل کبوتر باز سرودی داشت آن مرغک که ازبانگ سرودش مست بودم شادمان بودم ولی افسوس هزار افسوس یکی روز آن کبوتراز کفم پرزد زپیشم همچنان تیر شهابی تند بالا رفت بسوی آسمانها رفت فغان کردم نگاهم را چنان صیاد دنبالش روان کردم ولی او کم کمک چون نقطه شد وز دیده پنهان شد هزار افسوس جوانی رفت شادی رفت روح زندگانی رفت غم آمد ماتم آمد دشمن عشق وامید آمد.
نویسنده: دختر ی از جنوب
بی تو ای آرام جان یا ساختم یا سوختم سرد مهری بین که کس بر آتشم آبی نزد گرچه همچون برق از گرمی سرا پا سوختم سوختم اما نه چون شمع طرب در یبن جمع لاله ام که از داغ تنهای به صحرا سوختم همچون آن شمعی که افروزند نه پیش آفتابچ سوختم در پیش مه رویان و بیجا سوختم سوختم ازآتش دل درمیان موج اشک شور بختی بین که درآغوش دریا سوختم شمع وگل هرکدام شعله ای درآتشند درمیان پاکبازان من نه تنها سوختم جان پاک من رهی خورشید عالمتا ب بود رفتم و از ماتم خودعالمی راسوختمآن قدر با آتش دل ساختم تا سوختم
نویسنده: دختر ی از جنوب
به غیرازمن کسی رادوست داری دوچشمش ازخجالت اشک افتاد میان گریه هایش گفت : آری
شبی پرسیدمش با بی قراری
نویسنده: دختر ی از جنوب
| X close | ||
="font-family: Tahoma; text-decoration: none"> Www.Naazanin.coM
| ||
