مدتی هست که هر شب،به تو می اندیشم

شبحی چند شب است ،آفت جانم شده است

 **********

تنها امید زندگی ام بی تو      ندانم

شبهای تنهایی ام را بی تو     نتوانم

قصه ی پیدا کردنت را بی تو     نخوانم

عشق همیشه ماندنی ام بی تو    نمانم

                      ^{تا با هم كلبه بسازيم ...}

                       ^{كلبه ای اندازه عشق ...}

خوابم رو که گرفتی

 دلــم رو که گرفتی

حواسم رو که گرفتی

از همه مهم تر عقلم رو

اما نمی دانم چرا جای خالی هیچ کدام رو احساس نمی کنم

 می دونی چرا؟

به خاطر اینه که تو جای همشون رو گرفتی.

                                واناجی طیفک الغالی لحالی

         واقول الیوم یرجع لی حبیبی

                               یروح الیوم و ما ترجع یا غالی

         اشوف الناس کل واحد و خله

                                وکل عاشق حبیبه مایمله

         وانا بس انتظر یمکن تجینی

                                  انا احتاج لک وانت تغلی

من نبینمت یه ساعت

تا قیامت موندگار...  

شبم بـی نهایت

الـــهی الــــهی

       بگو  بین  دو صد یارت  ز من  عاشقتر  آخر کیست

من  تنبل  که  تا   اکنون   به   دنبال   دهی    بودم    

       ببین حالا همین تنبل به درس عشق گرفته بیست

به صد شیوه به تو گفتم که  در عشق تو می سوزم     

        تو را اما  گمان  افتاد که  عشق  من فقط  بازیست

در آن لحظه که تو نیستی دلم دیگر به پیشم نیست   

     بیا جانا  ببین  آخر  که جای  تو چه  قدر  خالیست

یقین  روزی  که  من بینم  دو  تا چشم  سیاهت  را     

     دل  دیوانه ام  را  تو  نمی دانی  به  چه  حالیست

دست ودلم رو نخونه

اگه بدونه میدونم

دیگه با من نمی مونه

اون که پیشش دلمن گیره

اگه بدونه میزاره میره

اگه بدونه دیوونه ام کرده

میره ودیگه بر نمی گرده

عاشق شدم دل واپسم

گرفته راه نفسم

دلهره دارم که بهش

میرسم یا نمیرسم

چشمای اون سربه سرم میزاره

دست از سر من بر نمی داره

داره بلا سرم میاره

اما خودش خبر نداره

دستم اگه که رو بشه

دلم بی آبرو میشه

رازم بگو مگو میشه

عاشق شدم کاش ندونه

دست ودلم رو نخونه

جون اون اطلسیای خونتون دوست دارم روبازبگو

بازم بگو تا دل ویرونه من بازم یه کم جون بگیره

بازم بگو تا رگای خشک تنم بازم به کم خون بگیره

این دل دیوونه من هر چی باشه  پرش تویی

درسته رنگی نداره  رنگ و تعلقش تویی

جونش تویی خونش تویی مهر وتبسمش تویی

وقتی نباشی سوت و کور پردرد و درمونش تویی

بگو که من دل بی تابمو باز ارومش کنم

بیا بمون تا باغچه خونه رو پر گلایولش کنم

از شيشه نبودم كه با سنگ بمیرم

 من آمده بودم كه تا مرز رسيد ن

همراه تو فرسنگ به فرسنگ بميرم

 که تو تونستي بگيري منو  دوست داري اما من به تعداد

اون قطره هاي باروني که نتونستي بگيري تورو دوست

 دارم .

اگر مي داني در اين جهان كسي هست

كه با ديدنش رنگ رخسارت تغيير مي كند

وصداي قلبت آبرويت را به تاراج ميبرد ،

مهم نيست كه او مال تو باشد ،

مهم اين است كه فقط باشد :

زندگي كند ، لذّت ببرد

و نفس بكشد

                                    دیگر به فکر هم نفسی جز تو نیستم

عشق تو خواست با تو عجینم کند که کرد

                                   وقتی به عمق من برسی جز تو نیستم

بعد از چقدر اینطرف وانطرف زدن

                                   فهمیده ام که در هوسی جز تو نیستم

یک آسمان اگر چه به رویم گشوده اند

                                    من راضیم که در قفسی جز تو نیستم

حالا خیالم از تو که راحت شود عزیز

                                    دیگر به فکر هیچکسی جز تو نیستم

   قهرکردو رفت . ولی خبر نداشت که اون زندگیه منه.

                  با رفتن تو همیشه آزار کشید

                                    ما همسفر راه درازی بودیم

                                                بین من و تو زمانه دیوار کشید

 شمع آن همدم ديرينه ي من             سوختن ها را آيينه ي من

همه شب مونس و دمسازم بود         همدم و همدل و هم رازم بود

 گرم مي سوخت ومي ساخت چومن   مستي خويش همي باخت چو من

گرچه آتش همه شب در تن داشت      نه فغان داشت و نه شيون داشت

 گرچه مي داد سر خويش به باد        خنده مي كرد و به پا مي استاد

تا سحر سوختني چون من داشت      شب تاريك مرا روشن داشت

 همه شب سوخت و آواز نكرد          به شكايت دهني باز نكرد

 شمع از سوختنش پروا نيست         كه درين سوختن او تنها نيست

 مرگ اگر آخر اين ره چه اوست        نيز پروانه ي او همره اوست

من به عشق كه بسوزم شب و روز   به اميد كه بسازم در سوز

 گر بسوزند پر و بال مرا                 كه خورد هيچ غم حال مرا

شب تنهايي و روز غم من               كيست جز سايه ي من همدم من

 قصه مي گفت و پريشان مي گفت      تب مگر داشت كه هذيان مي گفت

كس شنيد سخن سايه شنفت ؟          من شب دوش شنيدم ، مي گفت

 اي تن خسته ي رنجور نزار            اي به جان آمده از يار و ديار

 شاعر سوخته دل درد تو چيست       اي گل تازه رخ زرد تو چيست

 نوز نشكفته چرا پژمردي                 شاد ناگشته ز غم افسرد

 شد خزان تازه بهار تو چرا              زود آمد شب تار تو چرا

عشق ناباخته بد نام شدي               دل نپرداخته ناكام شدي

 كس نديديم به ناكامي تو                عاشقي نيست به بدنامي تو

 دگران از مي غفلت مست اند           فارغ از هر چه بلند و پست اند

 مي ز هر جام كه شد مي نوشند        با بد و نيك جهان مي جوشند

 نه به مانند تو نازك بين اند            هر كجا هست گلي مي چينند

 هر شبي با صنمي دمسازند            هر دمي دل به كسي مي بازند

 كام خود از گل و مي مي گيرند        نه به ناكامي تو مي ميرند

 گردش چرخ كسي راست به كام       كه ندانست حلالي ز حرام

تو همه عمر غم دل خورده              خسته و سوخته و افسرده

 نوز ناگشته جوان پير شده            اول عمر و ز جان سير شده

 مردمي كرده به نامردم ها             نيش ها خورده ازين كژدم ها

 دوستي كردي و دشمن گشتند         همه بر چشم تو سوزن گشتند

 با همه خلق جهان يار شدند           چون رسيدند به تو مار شدند    

شمع اشكي دو بيفشاند و بمرد        روشنايي بشد و سايه ببرد