به نام خدایی که عشق را،مهررا،وفاراو مادر را آفرید

هستی من از هستی تو مادر

دوستت دارم

 من هم زير آن نوشتم: بايد صبر کند.

براي بار دوم که از آنجا گذر کردم زير نوشته ي من کسي نوشته

بود: اگر صبر نداشته باشد چه کند؟ من

هم با بي حوصلگي نوشتم: بميرد بهتر است. براي بار سوم که از 

آنجا عبور مي کردم. انتظار داشتم زير نوشته من نوشته اي باشد.

 اما زير تخته سنگ جواني را مرده يافتم...

ولي يه دوست بد و نامهربون تا ابد واست مي مونه

دلم مي خواست اوني که دوستش داشتم بد بود

 به من ده كه جان جامه بر تن دريد

 كجا تن كشد بار هنگامه اش

 كه او جان جان است و جان جامه اش

 بيا ساقي آن مي كه خون حيات

 ازو شد روان در رگ كاينات

به من ده كه خورشيد رخشان شوم

 ز گنج نهان گوهرافشان شوم

بده ساقي آن مي كه جان بهار

 ازو جرعه اي خورد و شد پرنگار

 به مستي شب در گلستان بخفت

 سحر رنگ و بو گشت و در گل شكفت

 بده ساقي آن مي كه هستم هنوز

همان عاشق مي پرستم هنوز

 به مستي كه جان در سر مي كنم

 همه عمر در پاي خم طي كنم

بيا ساقي آن مي كه چون گل كند

 همه باغ پر بانگ بلبل كند

به من ده كه چون گل بخواهم شكفت

 كه راز شكفتن نشايد نهفت

 بيا ساقي آن مي كه چنگ صبوح

بدين مايه سر كرد آواز روح

به من ده كه اسب سخن زين كنم

 سرود كهن را نو آيين كنم

نواسنج خوش خوان من ياد باد

كه چندين نواي خوشم ياد داد

 برفت و برفتند از خود برون

سراپرده بردند در دشت خون

 نگه كن كه راه دلم چون زدند

 كه اين زخمه در پرده ي خون زدند

بيا ساقي آن مي كه چون بنگريم

 ز خون سياووش ياد آوريم

 به من ده كه داغ دلم تازه شد

 سر دردمندم پر آوازه شد

 از آتش گذشتند با جان پاك

 كه پاكان از آتش ندارند باك

وليكن بدي چون كند داوري

 ز نيكان همان طشت خون آوري

ستم بود آن خون فرو ريختن

 سزاي ستمكاره آويختن

بيا ساقي آن مي كه دفع گزند

 ازو جست فرزانه ي دردمند

 به من ده كه با داغ و دردم هنوز

سر از جيب غم بر نكردم هنوز

دريغ آن گرانمايه سرو جان

 كه ناگه فرو ريخت چون ارغوان

 چه پر خون نوشتند اين سرگذشت

 دلي كو كزين غصه پر خون نگشت ؟

 خردمند ديرينه خوش مي گريست

 اگر مرگ داد است بيداد چيست ؟

عن عیونی وش فیها؟

قال :وحشة الاحباب ما اقدر علیه

چی شد که خیلی ساده عشقمو بردی از یاد

قلبمو بی تفاوت له کردی زیرپاهات

گول نگاه شوخوردی یاکه فریب حرفاش

آهای خبر نداری دلم داره میمیره

همدم بی کسی هاش تو بی کسی اسیره

رفتم زیادت اما بدون نرفتی از یاد

ندیدی وقتی رفتی واسه تو دست تکون داد

هر کی رسیده از راه بهم میگه دیوونه

آخه ورد زبونم برگرد دردت بجونم

دلت چه جوری اومد بگذری خیلی ساده

تنهاش گذاشتی اما دل به کسی نداده

هیچ از خودش میپرسه عاقبتم چی میشه

نه مرده ام نه زنده ،زنده به گور همیشه

به گلدانی برده و آبی چکید ند

به من گفتند اینجا خانه ی توست

به جای باغ و بوستان کاشانه ی توست

یکی بود همراه من طاقت نیاورد

همان روز نخستین عزم سفر کرد

و رفت و من ماندم و غم

به گلدان کوچکم عادت نمودم

به چشم مردمان من راز دیدم

در صد قفل دل را من باز دیدم

که هر کس آمد وبرمن نظر کرد

به آنی غصه از یادش سفر کرد

به من این روزها رفت بگذشت

نمی گویم که آسان سخت بگذشت

من اما شکوه بر ایزد نگفتم

به زندان کوچکم گاهی شکفتم

ز راهی عاقبت یک مرد آمد

نمی دانم چه فکری کرد آمد

من خشکیده را او سبز می دید

ز چشم عاشقم او غصه می چید

نمی دانم چرا من گریه کردم

ز نامردی مردم به او من شکوه کردم

به او گفتم ز داغ این جدایی

که از خانه مرا بردند جایی

که نام خانه را بر آن نهادند

بهشت کوچکم را از من گرفتند

ز غربت چشم من همواره گریید

ز نامردی این مردم به جانم خار رویید

مرا که از غربت نشانی داشتم

تنم سبز بود روح عریانی داشتم

مرا هر روز بر هم هدیه کردند

که گویی همراه من غم هدیه کردند

به درد غربتم آن مرد گریید

نمی دانم سخن های مرا بشنید یا نشنید

مرا با دستهای مهربانش...

مرا با آن نگاه بردبارش

حالا آواز سفر کردن تو خوندنی

لحظه ها ثانیه ها طاقت موندن ندارن

می سوزونن آما خوب فکر سوزوندن ندارن

یه روزی لحظه هامون رنگ بنفشه ها بودن

تو هوای خونمون عطر آلاله ها بودن

تن من جسم تو یکی نبودن اما یه جون

زیر آفتاب جدا اما یکی سایه هامون

حالا اون اسب بزرگ آهنی

منتظر تا تمومی وجود منو همراهش ببره

میبره هرچی رو که بود ونبود

من میشم شناور مسیر رود

بدرقه کلام تلخ رفتن

واسه من تجربه گسستنه

تو ابرا یه ابر گریه سازه دور نمی شه

یه مرغ جلده که هیچ وقت نمی ره

یه دشت خشک که با اشک جون می گیره

یه زنجیره یه بنده ،یه دیواره بلنده

گذشته جنس کوهی مثل سنگه

چه سخته گذشتن از رو دیواره گذشته

یه خوابه رسیدن به فردایی که پشت اون نشسته

گذشته تو آزادی تو دردی یه دیواره بلندی

گذشته جنس کوهی مثل سنگه

بیاهمسایه من باش

چراغ روشن خانه

بیا تا قاصدکهارا

فرستم پیشوازت

شقایق را کنم قربانی عشقت

بیا تا بعد از شب ها

تو باشی ماه تابانم

بیا چشمم به در خشک و

نگاهم سوی تو جاری است

چراغ جان من در حال خاموشی است

اگر مردم مزارم را پر از گل کن

جوابی ده سلامم را سپس چون ابر پر باران

ببارو قبرمن را اشک باران کن

که شاید اشکهایت کمتر کند از آتش عشقت

وبعد از ان بگو با چشم گریانت

سلام ای آشنا با من

چه دیر آمدم افسوس

تو رفتی ومحبت را

به خاک سر بسپردی