خود نمی دانم کجا رفتم به خواب         از چه بیدارم نکردی آفتاب

خنجری بر قلب بیمارم زدند              بی گناهی بودم و دارم زدند

دشنه ای نامردی بر پشتم نشست            از غم نامردمی پشتم شکست

سنگ را بستند و سگ آزاد شد              یک شبه بیداد آمد داد شد

عشق آخر تیشه زد بر ریشه ام             تیشه زد بر ریشه ی اندیشه ام

عشق اگر اینست مرتد می شوم           خوب اگر اینست من بد می شوم

بس کن ای دل نابسامانی بس است          کافرم دیگر مسلمانی بس است

در میان خلق سر در گم شدم                عاقبت آلوده ی مردم شدم

بعد از این بابی کسی خومی کنم           هر چه در دل داشتم رو میکنم

نیستم از مردم خنجر به دست                بت پرستم، بت پرستم، بت پرست

بت پرستم، بت پرستی کار ماست            چشم مستی تحفه ی بازار ماست

درد می بارد چو لب تر میکنم               طالعم شوم است باور می کنم

من که با دریا تلاطم کرده ام                 راه دریا را چرا گم کرده ام

قفل غم بر درب سلولم مزن                  من خودم خوشباورم گولم مزن

من نمی گویم خاموشم مکن                   من نمی گویم فراموشم مکن

من نمی گویم که بامن یار باش         من نمی گویم مرا غم خوار باش

من نمی گویم دگر گفتن بس است        گفتن اما هیچ نشنفتن بس است

روزگارت باد شیرین شاد باش              دست کم یک شب تو هم فرهاد باش

آه در شهر شما یاری نبود                   قصه هایم را خریداری نبود

وای رسم شهرتان بیداد بود                شهرتان از خون ما آباد بود

از درو دیوارتان خون می چکد          خون من، فرهاد، مجنون می چکد

خسته ام از قصه های شوتان                خسته از همدردی مسموم تان

اینهمه خنجر دل کس خون  نشد            این همه لیلی کسی مجنون نشد