من راز نگاهت را

از آينه پرسيدم                   

چشمان نجيبت را                                      

                                                         از دور پرستيدم باران شدم و چون اش

بر عشق تو باريدم                        

من شمع وجودم را                                      

                                                        به مهر تو بخشيدم

اي كاش دو چشم تو

                      سر فصل افق ها بود

آن وقت تو را هر صبح                                        

                                                         از پنجره مي ديدم 

اي كاش گلي مي شد

لبخند پر از مهرت                       

تا آن گل خوش بو را                                    

                                                       از خاطره مي چيدم                                                              

 ضعیف آفرید که تواضع بندگی را بیاموزم.

 ناتوانم آفرید که کارهای بهتری انجام دهم.

 فقرم بخشید که که عاقل باشم.

شکستم بخشید که بدانم پیوسته نیازمند اویم.

 آنچه خواستم به من نداد.

 آنچه بدان امید داشتم به من بخشید و

 دعاهای نگفته ام مستجاب

شدند و آنها این بودند:

نام تو را اورده ام دارم عبادت مي كنم 

گفتي محبت كن برو؛ باشد خداحافظ ولي

با هم رهسپار راه دردیم

با هم لحظه ها را گریه کردیم

ما در صدای بی صدای گریه بودیم

ما از عبور تلخ لحظه قصه ساختیم

شاید در این راه اگر با هم بمانیم

وقت رسیدن شعر خوشبختی بخوانیم