گفتی:بمون برام که عشقا قلابی

گفتم که:قلب پاکت ،حیفه برام بسوزه

گفتی که:این قلب من یه عمره که می سوزه

گفتم :دلت یه دنیاست،دنیای مهربونی

گفتی که:عاشقتم،اینو خودت می دونی

گفتم:اسیرعشقی،عشقی که بی جوابه

گفتی:تو هم اسیر باش،باور بکن ثوابه

گفتم بدون برا من،عشق معنی ای نداره

گفتی:توعشق من باش،انگار دیگه بهاره

گفتم که:طعم عشقو، از بد کسی چشیدی

گفتی:در اشتباهی،تو عاشقی ندیدی

گفتم:بروکه عشقت،لایق من نمی شه

گفتی که:تنها توی،برای من همیشه

گفتم:بدون که این قدر،من ارزشی ندارم

گفتی که:این ارزشو، بالای سرم میذارم

گفتم که:ای جوونک،تو خیلی خیلی مستی

گفتی:توی عشق من،که جام من تو هستی

گفتم:که حرفای تو،وجودمو سوزونده

گفتی که:دیگه اشکی،برای من نمونده

 اى لحظه ها من از شما سر خورده ام تركم كنيد.

 اى روز و شب من آدمى دل مرده ام تركم كنيد.

من تا گلو در حسرتم افسرده ام تركم كنيد.

از وحشت فرداى خود آزرده ام تركم كنيد.تركم كنيد

خداوندا تو میدانی که انسان بودن وماندن در این دنیا چه دشوار است

چه زجری می کشد آن کس که انسان است و از احساس سرشار است

زندگی شاپرک است خفته بر بال نسیم

می پرد تا گل صبح از شب شهر قدیم
 
زندگی شاخ گلی است از کویری زده سر

 روی گونه تابیدی و رفتی / مرا با عشق سنجیدی و رفتی

تمام هستی ام نیلوفری بود / تو هستی مرا چیدی و رفتی

کنار انتظارت تا سحرگاه / شبی همپای پیچکها نشستم

تو از راه آمدی با ناز و آن وقت / تمنای مرا دیدی و رفتی

شبی از عشق تو با پونه گفتم / دل او هم برای قصه ام سوخت

غم انگیز است تو شیدایی ام را / به چشم خویش فهمیدی و رفتی

عجب دریای غمناکی ست این عشق / ببین با سرنوشت من چه ها کرد

تو هم این رنجش خاکستری را / میان یاد پیچیدی و رفتی

تو را به جان گل سوگند دادم / فقط یک شب نیازم را ببینی

ولی در پاسخ این خواهش من / تو مثل غنچه خندیدی و رفتی

تمام بغضهایم مثل یک رنج / شکست و قصه ام در کوچه پیچید

ولی تو از صدای این شکستن / به جای غصه ترسیدی و رفتی

کنار من نشستی تا سپیده / ولی چشمان تو جای دگر بود

و من می دانم آن شب تا سحرگاه / نگارت را پرستیدی و رفتی

جنون در امتداد کوچه عشق / مرا تا آسمان با خودش برد

و تو در آخرین بن بست این راه / مرا دیوانه نامیدی و رفتی

کنار دیدگانت چشمه ای بود / و من در پای چشمه تشنه ماندم

تو بی آنکه بپرسی این عطش چیست / ز آب چشمه نوشیدی و رفتی

شبی گفتی نداری دوست من را / نمی دانی که من آن شب چه کردم

خوشا بر حال آن چشمی که آن را / به زیبایی پسندیدی و رفتی

هوای آسمان دیده ابریست / پر از تنهایی نمناک هجرت

تو تا بیراهه های بی قراری / دل من را کشاندی و رفتی

پریشان کردی و شیدا نمودی / تمام جاده های شعر من را

رها کردی شکستی خرد گشتم / تو پایان مرا دیدی و رفتی

رفتی که با درد خودت رفیق و همخونه شی

جون به لبت کردم و گیج و پریشون شدی

در به درم  موندی و گریون  و حیرون شدی

@@@@

گفته بودم نازنکن  این همه با آب و تاب

گفته بودم زندگی  داره حساب و کتاب

گفته بودم که آخر قصه  پشیمون می شی

بین زمین و هوا چرخه گردون  می شی

@@@@

دل بود و دلدادگیش باهمه سادگیش

هر کی بود و هر چی بود میره پی زندگیش

اگه یه روزی پای تو از همه غافل شدم

با همه دیوونگی یک دفعه عاقل شدم