در دیاردل من که پر ازتنهایی است

مردمان دیده در پی بی تابی است

تو به من می نگری و به تنهایی خود

تو به من می گویی زندگی یعنی صبر

من به تو می گویم

اما

زندگی یعنی درد

من به تو می گویم چه کنم با این درد؟

تو به من می گویی باز هم باید صبر

!

تو مرا می بینی و افق های دور

تو مرا می خوانی سمت دریای نور

تو به من می گویی زندگی بی رنگ است

تو به من می گویی نا امیدی مرگ است

تو مرا می خواهی با دو دست پر نور

با دو چشم معصوم

من تو را می خوانم

با یه دنیا امید..

با یه دنیا امید..

با یه دنیا امید.

خدای من !

به من قدرتی ده تا بتوانم منیت خود را نا بود کنم

خدای من!

 آتشی مهیا کن تا در آن آتش، خویشتنِ خویش را بسوزانم

خاکی به من عطا کن تا تا نفس خویش را خاک کنم و خود نیز خاک شوم

خدای من !

 آبی به من ارزانی کن که حسد و نفرت خویش را بر آب دهم و پاک گردم

 باد را در درون من بوزان تا طوفان، درونم را دگرگونه و نو کند 

خداوندا ... من مشتاق سوختن، خاک شدن، روان شدن،

و دگرگون شدنم، یاریم ده که چشم امیدم فقط به سوی تو می باشد

پخته اي بودم که خام افتاده ام

گفته بودي تا که عاقلتر شوم

آه ، مي خواهي مگر کافر شوم

من سري دارم که مي خواهد کمند

حالتي دارم که محتاجم به بند

کاشکي در گردنم زنجير بود

کاشکي دست تو دامنگيربود

عقل ما سرمايه دردسر است

من جهان را زير وبالا کرده ام

عشق خود را در تــــــو پيدا کرده ام

من دگر از هر چه جز دل خسته ام

عهد ياري با دل دل بسته ام

بر لب تو خنده مجنوني ام

خنده تو رنگي از دلخونيم

لالالالا نخواب دنيا خسيسه. واسه کم آدمي خوب مي نويسه.

يکي لبهاش تو خوابم غرق خندست. يکي پلکش تو خوابم خيس خيسه

**********

خنده بر لب می زنم تا کس نداند راز من

ورنه این دنیا که ما دیدیم خندیدن نداشت

از اينكه مي توانم همدمت باشم خدا را شكر مي گويم

و يا اينكه شريك ماتمت باشم خدا را شكر مي گويم

و خود در چشم من خواندي كه از تنها نشيني سخت بيزارم 

همينكه خاكسار مقدمت باشم خدا را شكر مي گويم 

خدا را شكر مي گويم كه در قلبم تو را دارم ، تو را دارم 

از اينكه تا ابد بيش و كنارت باشم خدا را شكر مي گويم

تو ميداني كه من هم مثل تو صد غصه خون جگر دارم

همينكه من خريدار غمت باشم خدا را شكر مي گويم

به آن پروردگار واحد و تنها هزاران مرتبه سوگند 

از اينكه مي توانم همدمت باشم خدا را شكر مي گويم  

شبی غمگین غمی سنگین و فرهادی ملول از دوری شیرین

رخی زرین که شدزنگین زفقدانه محبت اندراین خشکسالی دیرین

چه رنج آورغم مادرو اطفالی که درتقدیر این خانه شدند پرپر

چه درد آورخیال سرکه پایان میدهدغم را زنی با شهرت  همسر

از آن بدترحیات آدمی دیگر ومردم منتظر تابنگرند نقش جدید طفل بازیگر

چرا مادرچرا همسر چرا آن طفل بازیگر ز آتشهای بخت من شوند انبوه خاکستر

کنم زاری زدشواری که بابائی نبوده اهل دین داری

چه اجباری که بیماری مرض را میکند بر کودکش ساری

پدر مجبورکمی هم کور چرا کودک شود از رنج او رنجور

کسی از دور خورد انگور چرا نسلی شونداز شرب او مسکور

شب ابری و بی صبری چرا یا رب به من دادی چنین ره توشه جبری

نه هم رازی نه همسازی قضاوت راچگونه میکند بر آدمی قاضی

نمازی را شود راضی که صدرحمت به آن طفلی که با گل میکند بازی

یکی هموار یکی دشوار برایش زندگی در پشت این دیوار

تعجب وار عاجز وار نگاهت می کنم یا رب به امیدرهایی از فشارسخت این اوار

گفتم:کجا ؟

گفت : رو قلبت .

گفتم مگه می تونی ؟

گفت : آره سخت نیست ، آسونه.

گفتم باشه .بنویس تا همیشه یادگاری بمونه.

یه خنجر برداشت .

گفتم این چیه ؟

گفت :ایسسسسس.

ساکت شدم .

گفتم : بنویس دیگه ، چرا معطلی .

خنجرو برداشت و با تیزی خنجر نوشت .

دوست دارم دیوونه.

 
اون رفته ، خیلی وقته ، کجا ؟ نمی دونم .

اما هنوز زخم خنجرش یادگاری رو قلبم مونده.

دوست دارم دیوونه .

دل به امواج شب مي سپارم

مي نويسم براي تو اي خوب

هر چه فرياد در سينه دارم

اي مسافر مرا مي شناسي

من نهالي ز بستان عشقم

يادگار سپيدار و سروم

قطعه شعري ز ديوان عشقم

از تنم شعر غم مي تراود

با نفسهاي من بوي خاك است

روزگاريست كه اين روح سرمست

عاشق يك پرستوي پاك است

آن پرستوي زيبا كه يك شب

با سلامي مرا زيرو رو كرد

آمدو لانه گرم خود را

در دل سرد من جستجو كرد

مهرباني كه يك لحظه يادم

خواب آرام او را به هم زد

دستهايش همان لحظه با عشق

نامه ي هستيم را رقم زد

آن پرستو تويي اي مسافر

باور مومن لحظه هايم

اي كه در قلب پاييز مسموم

از بهاران سرودي برايم

عشق من آري از روشنائيست

تا بلنداي احساس گلهاست

از شب غربتش مي هراسد

روح اين عشق از جنس ميناست

مي تواني به عشقم بخندي

مي تواني بگوئي فريب است

ميتواني نفهمي غمم را

بی تفاوت بگوئی عجب است 

اینجا کسی من رو نخواست تو هم من رو تنها بذار

اینجا غریب بودم ولی هیچ کس نه پرسید از کجاست

مسافرم باید برم گریه نکن خدا نخواست

دوستم نداشتی اما من عادت کردم به بودنت

غریب بودم نامردوما تو رو از من ربودنت

میرم ولی  بدون فقط  توی دلیل بودنم

مهمون نوازی کردنات من رو از اینجا روندنات

میرم ولی گریه نکن  بذار از عشقت بمیرم

شاید تو اوج بی کسی  با عکست آروم بگیرم

میرم ولی بدون یکی خیلی تو رو دوست داره

یکی که از دوری تو سربه بیابون میذاره

خدانگهدار عزیزم

نازنینم!

باز عطر یاد تو،در خاطره ی اتاقم پیچید!

باز مهربانی چشمهایت،پنجره ی خیالم را ستاره باران کردی!

باز گرمی دستانت،روحم را تا دورترین،لمس یادها برد!

نازنینم!به شب و روز قسم !به تلولؤ امواج قسم!

به برگ برگ شاخه های درختان قسم!

به بی قراری بادهای سرگردان قسم!

!به آواز قمری های حیاتم قسم

نـــمی توانم پلکهایم را به روی خیال تو ببندم! نمی توانم !

نــمی توانم عطر یاد تو را،از چارفصل دلم پاک کنم!

نـمی توانم!باورکن،نمی توانم!نازنینم!

ایـــن همـــه فاصله را چگونه تاب بیاورم؟

ایـــن همــــه روز راچگونه به تنهایی دوره کنم؟

ایـــن همـــه شمع را با چه رنگی از امیّد، روشن نگه دارم؟

ایـــن همــــــه فصل را تا به کی،خط بزنم؟

چگونه دوستت دارم ها را ترسیم کنم

که کلمه ای حتی،از یاد نرود؟

قصه ی ایـــن همــه دلتنگی را،با کدام قلم ،برایت بنگارم؟

آخــــر برای تک تک واژه های بی قراریم،قلمها را طاقتی نیست !

نازنینم! به اندازه ی تمام ابرها دنیا ،دلم گرفته است!

به دیدار ایــــن دل غمگین بیا!

شانه هایــت رابرای ایــــن هــمه بارش،کم دارم!

بيا با هم بسازيم آيينه از دلامون

 
تا آسمون بمونه دعا کنند برامون

همسايه با شقايق هم خونه بهاريم

کنار هم بمونيم يه شاخه گل بکاريم

پنجره ها را بستن ديگه فايده نداره

کنج خونه نشستن فقط غصه مياره

بيا اين در اميد و به روي هم نبنديم

تو آسمون بودن به سختيها بخنديم

به انتظار روز تبسم سعادت

تو دست هم بذاريم سبد سبد سخاوت

تو هم صداي من باش ، بخون تو اين ميونه

هر چي بديست مي ميره، فقط خوبي مي مونه

گم نکنيم خورشيدو،سياهي تو کمينه

هم نفس هم باشيم ،خوشبختيمون همينه

چوگفتا که من امیدوارم

پری گفت امشب امید ت برارم

هزاران راز دل گفتند باهم

که گوش باد هم نشنید آن را

جوان با چشم گریان گاهگاهی

بچین موج دریا خیره میشد

غم وشوق ونا امیدی

بجان درد مندش چیره میشد

زمان از ته دل ناله می داشت

حکایت های نهانی با خدا داشت

گهی عاشق زسوز سینه ی خویش

به روح یار گرد آه می ریخت

گهی با قطره های روشن اشک

ستاره بر روخ آن ماه می ریخت

زاشکو آه طوفانی به پا بود

خدای عشق آنجا نا خدا بود

پریروموی عطر افشان خود را

پریشان در مسیر باد میکرد

ببين هم گريه هام از عشق چه زندوني برام ساختن

خداحافظ گل پونه گل تنهاي بي خونه

لالايي ها ديگه خوابي به چشمونم نمي شونه

يكي با چشماي نازش دل كوچيكمو لرزوند

 
يكي با دست ناپاكش گلاي باغچمو سوزوند

تو اين شب هاي تو در تو خداحافظ گل شب بو

هنوز آوار تنهايي داره مي باره از هر سو

خداحافظ گل مريم گل مظلوم پر دردم

نشد با اين تن زخمي به آغوش تو برگردم

نشد تا بغض چشماتو به خواب قصه بسپارم

از اين فصل سكوت و شب غم بارونو بردارم

نمي دوني چه دلتنگم از اين خواب زمستوني

تو كه بيدار بيداري بگو از شب چي مي دوني

 
تو اين روياي سر درگم خداحافظ گل گندم

تو هم بازيچه اي بودي تو دست سرد اين مردم

خداحافظ گل پونه كه بارونی نمي تونه

طلسم بغضو برداره از اين پاييز ديوونه

چه بد گفتم،، چه بد كردم

كه نزدت خويشتن را ديو و دد كردم

مرا يا رب نمي خواهي،گناه از تو

اگر نفرين به اين دنياي بد كردم

به حرفم گوش كن يا رب ،به دردم گوش كن يارب

اگر بيهوده مي گويم،مرا خاموش كن يا رب

بگو يا رب ،چه بد گفتم ،چه بد کردم

كه نزدت خويشتن را ديو و دد كردم

به جز عشقي كه دردش را به من دادي

به من يا رب چه بخشيدي كه رد كردم

فقط در عاشقي يا رب،مدد گفتم

شدم عاشق،تمنای مدد کردم

شب مستي اگر يك توبه بشكستم

سحر تكرار توبه، صد به صد كردم

به سيلابم كشاندي، زير و بم ديدم

تحمل در عذاب جذر و مد كردم

برايم آتش دوزخ، فرستادي

برايت لاله ها را در سبد كردم

گرفتي جامه فخر مرا از من

صبورانه كُله را از نمد كردم

نشانم ده اگر يك مور آزردم

اگر يك دانه گندم را لگد كردم

مرا يا رب نمي خواهي، گناه از تو

اگر نفرين به اين دنياي بد كردم

به حرفم گوش كن يا رب ،به دردم گوش كن يارب

اگر بيهوده مي گويم،مرا خاموش كن يا رب

سیصد گل سرخ و یک گل نصرانی ، ما را ز سر بریده می ترسانی

ما گر ز سر بریده می ترسیدیم ، در مجلس عاشقان نمی رقصیدیم

× × × × × × ×

در حیرتم از َمرام این مردم پست ، این طایفه ی زنده کش مرده پرست

تاهست به ذلت به کشندش ز جفا،چون ُمرد به عزت ببرندش سره دست

× × × × × × ×

چـرا وقتـی كـه راه زندگـی همـوار می گـردد

بشر تغییر حالت می دهد خونخوار می گردد

به وقت عیش و عشرت می نوازد ساز بد مستی

به وقت تنگدستی مومن و دین دار می گردد

× × × × × ×

تا توانی بگریز از یار بد ، یار بد بدتر بود از مار بد

مار بد تنها تو را بر جان زند ، یار بد بر جان و بر ایمان زند

× × × × × × ×

عشق چون در سینه ام بیدار شد، از طلب ، پا تا سرم ایثار شد

این دگر من نیستم ، من نیستم ، حیف از آن عمری که با من زیستم

× × × × × × ×

هر کس بد ما به خلق گوید ، ما چهره به غم نمی خراشیم

ما خوبی او به خلق گوییم ، تا هر دو دروغ گفته باشیم

× × × × × × ×

من ترک عشق شاهد وساغرنمی کنم ،صد بارتوبه کردم ودیگرنمی کنم

باغ بهشت وسایه ی طوبی وقصرحور،باخاک کوی دوست برابرنمی کنم

× × × × × × ×

گفته بودم که اگر بوسه دهم توبه کنم،که دگر بار از این گونه خطاها نکنم

بوسه رادادچوبرداشت لبش ازلب من،توبه کردم که دگرتوبه بی جا نکنم

× × × × × × ×

دنیا همه هیچ و کار دنیا همه هیچ ، ای هیچ برای هیچ بر هیچ مپیچ

دانی که زآدمی پس ازمرگ چه ماند،لطف است ومحبت است وباقی همه هیچ