پشت کدوم سد سکوت . پر ميکشي چکاوکم

چرا به من شک ميکني . من که منم براي تو

به دیدارم بیا هر شب

در این تنهایی تنها و تاریک خدامانند

دلم تنگ است

بیا ای روشن ، ای روشنتر از لبخند

شبم را روز کن در زیر سرپوش سیاهی ها

دلم تنگ است

یبا بنگر ، چه غمگین و غریبانه

در این ایوان سرپوشیده وین تالاب مالامال

دلی خوش کرده ام با این پرستوها و ماهی ها

و این نیلوفر آبی و این تالاب مهتابی

بیا ،ای همگناه من در این برزخ

بهشتم نیز و هم دوزخ

به دیدارم بیا، ای همگناه، ای مهربان با من

که اینان زود می پوشند رو در خواب های بی گناهی ها

ومن می مانم وبیداد بی خوابی

در این ایوان سرپوشیده متروک

شب افتاده است و در تالاب من دیریست

که در خوابند آن نیلوفر آبی و ماهی ها ، پرستوها

بیا امشب که بس تاریک و تنهایم

بیا ای روشنی ، اما بپوشان روی

که می ترسم ترا خورشید پندارند

و می ترسم همه از خواب برخیزند

و می ترسم که چشم از خواب بردارند

نمی خواهم ببیند هیچکس ما را

نمی خواهم بداند هیچکس ما را

و نیلوفر که سر بر می کشد از آب

پرستوها که با پرواز و با آواز

و ماهی ها که با آن رقص غوغایی

نمی خواهم بفهمانند بیدارند

شب افتاده است و من تنها و تاریکم

بیا ای مهربان با من

بیا ای نازنین من
  

خشک و پژمرده و تا روی زمین خم بودیم

گفتنی ها کم نیست من و تو کم گفتیم

مثل هذیان دم مرگ از آغاز چنین درهم و بر هم گفتی

دیدنی ها کم نیست من و تو کم دیدیم

بی سبب از پاییز جای میلاد اقاقی ها را پرسیدیم

چیدنی ها کم نیست من و تو کم چیدیم

وقت گل دادن عشق روی دار قالی

بی سبب حتی پرتاب گل سرخی را ترسیدیم

خواندنی ها کم نیست من و تو کم خواندیم

من و تو ساده ترین شکل سرودن را در معبر باد

با دهانی بسته وا ماندیم

من و تو کم بودیم، من وتو اما در میدانها

اینک اندازه ی ما میروییم

ما به اندازه ی ما می بینی

ما به اندازه ی ما می چینیم

ما به اندازه ی ما می رو ییم

ما به اندازه ی ما می گو ییم

من و تو کم ِ که باید شب بی رحم و گل و مریم و بیداری شبنم باشیم

من و تو خم نه و درهم نه و کم هم نه که می باید با هم باشیم

من و تو حق داریم در شب این جنبش نبض آدم باشیم

من و تو حق داریم که به اندازه ما هم شده با هم باشیم

گفتنی ها کم نیست

جان من جوهر من، کاش اينجا بودي

ساعت ديواري خسته از زنگ نبود

کاش اینجا بودی

با تو بودن اي کاش، تا ابد ممکن بود

من که بیزارم ز کار گل .چه تاثیری مرا
 
من سیرابم چنین ازچشمه ی جوشان عشق

دست عشق از دامن دل دور باد!

می توان آیا به دریا حکم کرد

موج را آیا توان فرمود: ایست!

آنکه دستور زبان عشق را

خوب می دانست تیغ تیز را

آی زندگی سیرم ازت

آی زندگی میمیرمو

عمرم رو می گیرم ازت

این غصه های لعنتی

از خنده دورم می کنه

این نفسهای فی هدف

زنده به گورم می کنند

چه لحظه های خوبی

ثانیه های آخره

فرشته مردن من

منو میخواد از اینجا می بره

ای خدا دل گیرم ازت

آی زندگی سیرم ازت

 آی زندگی میمیرمو

عمرمو می گیرم ازت

چه اعتراف تلخی

بی تو رسیدن ته خط

وقتی خلاصی از هوس

آی دنیا بیزارم ازت

روی عکسا گرد و خاکه ، بیشتر دلا هلاکه

 
قحطی گلای پونه ست ، تقدیرا دست زمونه ست

 
عهد و پیمونا شکسته ، رشته ی دلا گسسته

 
تقویما رو ماه تیره ، زندونا پر اسیره

 
آدما یا همه مردن ، یا که مات و دل سپردن

 
عصر ما عصر فریبه ،عصر اسمای غریبه

 
عصر پژمردن گلدون ، چترای سیاه تو بارون

 
مرگ آواز قناری،مرگ عکس یادگاری

تا دلت بخواد شکایت،غصه ها تا بینهایت

 
دلای آدما تنگه ،غصه هم گاهی قشنگه

 
چشما خونه ی سواله ،مهربون شدن محاله

 
حک شده روی هر دیواری ، که چرا دوسم نداری

خونه هامون پر نرده ،پشت هر پنجره پرده

 
تا دلت بخواد مسافر ،تا بخوای عاشق و شاعر

 
شبا سرد و بی عروسک ، دلای شکسته از شک

 
زلفای خیلی پریشون ، خط زدن رو اسم مجنون

 
شهری که سرش شلوغه ،وعده هاش همه دروغه

 
چشمای خیره به جاده ،عشوه های نخریده

 
آسمونا پر دوده ،قلب عاشقا کبوده

 
گونه ی گلدونا زرده ،رفته و بر نمی گرده

 
آدما بی سرگذشتن ، آهوا بدون دشتن

 
دفترا بدون امضا ،ماهیان بدون دریا

 
تشنه ها هلاک آبن ،همه حرفا بی جوابن

 
نصف زندگی نگاهه ،بقیش همه گناهه

 
خدا رو انگار گذاشتن ، رو زمین و بر نداشتن

 
در و دیوارا سیاهه ،آدرسامون اشتباهه

 
شب و روزا پر عادت، وقت که شد شاید عبادت

 
خدا مال غصه هاته ،وقتی غم داری خداته

 
روی اینه ها غباره،شیشه ی پنجره ی تاره

 
بغضا بی صدا و کاله ،همه از فکر و خیاله

 
قلک خوبیا خالی،مهربونیا خیالی

قفسا پر پرنده ،لبای بدون خنده

 
نه شنیدنی نه گوشی،نه گلی نه گلفروشی

مرگ جشنای تولد ،مرگ اون دلی که گم شد

 
خستگی بی اعتمادی،شک و تردید زیادی

امتحان مکرر ،لونه های بی کبوتر

 
مشقامون بدون امضا ،اسممون همیشه رسوا

 
نمره های عشقمون تک،بامامون بدون لک لک

 
همه غایب تو دفتر ، مث بالای کبوتر

 
خونه ها بدون باغچه،بدون حافظ و طاقچه

 
نه برای عشق میلی،نه کسی به فکر لیلی

دیگه پشت در بسته ،کسی بیدار ننشسته

 
نه کسی نه انتظاری ،نه صدای بی قراری

واسه عاشقی که دیره ،لااقل دلت نگیره

 
کاش تو قحطی شقایق، باز بشیم سوار قایق

 
بشینیم بریم تو دریا ،من و تو تنهای تنها

 
ماهیا خیلی امینن ،نمی گن اگه ببینن

 
انقدر می ریم که ساحل، از من و تو بشه غافل

 
قایق و با هم می رونیم ،می ریم اونجاها می مونیم

 
جایی که نه آسمونش ،نه صدای مردمونش

نه غمش نه جنب و جوشش،نه صدای گلفروشش

مث اینجا ‌آهنی نیست ، خوبه اما گفتنی نیست

 
پس ببین یادت بمونه ، کسی ام اینو ندونه

 
زنده بودیم اگه فردا ، وعده ی ما لب دریا

 
صبح پاشو بدون ساعت ،که فراموش بشه عادت

 
نره از یاد تو زیبا ، وعده ی ما لب دریا

مریم حیدرزاده

سر به زير و يك كمي خجالتي ست

بوي سيب مي دهد ‏‏، لباس او

دامنش حرير سبز و صورتي ست

گوشواره هايش از ستاره است

تاجش از شهاب سنگ قيمتي ست

سرمه هاي نقطه چين چشم هاش

ريزه هايي از طلاست‏‏‏ ، زينتي ست

تكه اي بهشت توي دستش است

خنده هاي كوچكش قيامتي ست

دشمني هميشه در كمين اوست

دشمنش، بد و حسود و لعنتي ست

هاج و واج مانده روي اين زمين

او فرشته اي غريب و پاپتي ست

اين فرشته راستش خود تويي

قصه فرشته ات حكايتي ست

عرفان نظرآهاري

من و آوای گرمت را شنودن

 
بدین آوا غم دل را زدودن

 
از اول کار من دلدادگی بود

 
ولیکن شیوه ی تو دل ربودن

 
گرفت از من مجال دیده بستن

 
همه شب بر خیالت در گشودن

 
قرار عمر من بر کاستن بود

 
تو را بر لطف و زیبایی فزودن

 
غم شیرین دوری بر من آموخت