کاش چون برگ خزان رقص مرا

از غم دوری می میره ...

توی ساحل روی شن ها قایقی به گل نشسته

زندگی، مزه طعم شکلات به مذاق طفل است.

درین زندان برای خود هوای دیگری دارم

که بوی عشق برخیزد ز جانم

با اون لبای بسته حرفای تازه داری

یه سوال عاشقونه بگه هر کسی می دونه

به جانت جان شیرینم به دیدارت نمی ارزد

 

همین امروز یا فردا تو را از دست خواهم داد

 

چگونه بگذرم از تو

 

بگویم هر چه با دا باد

 

تو خواهی رفت می دانم اگرچه دوستم داری

 

ودرشبهای من عمری گل فانوس می کاری

 

مگر هر قصه شیرین شبی پایان نمی گیرد ؟؟

 

و تو ان قصه ای هستی که بی پایان می میرد

 

  پس از تو تا ابد مثل خزان متروک می مانم

 

سراغ از من نمی گیرد اقاقی خوب می انم

 

و مثل پشته ای هیزوم و خواهد شد

 

و عمرش به همین اتش فقط محدود خواهد شد

 

منم با رفتنت بی شک شوم خاکستری خاموش

 

که داغ مرگ را 

 

تنها به سختی می کشد بر دوش

 

بهشت من! بدون تو فقط هم صحبتم اه است

 

مگر این را نمی دانی که دوزخ بی تو در راه است؟؟

 

نمی دانم چرا پرم از دلهره بی تو و می افتد به جان من غمی مثل

 

خوره بی تو...

 

تمام لحظه هایم را هراس الود می بینم

 

فقط نا باوری را از درخت عمر میچینم

 

مرا با این پریشانی کسی جز من نمی فهمد

 

شکستن های روحم را کسی جز تن نمیفهمد

 

همیشه فکر میکردم برایت ارزو هستم

 

همان یک  روزن نوری را که داری پیش رو هستم

 

ولی اکنون می بینم تمامش خواب بود و بس

 

خیال تشنه از رویا فقط سراب بود و بس

 

مسیر چشمانت را

 

شبی ناگاه گم کردم

 

چراغی نیست راهی نه

 

چگونه بی تو برگردم؟؟؟؟؟؟؟

 

نمی دانی چقدر از این شب دل تنگ می ترسم

 

از اواز تنهایی از این اهنگ می ترسم

 

تو دستم را نمی گیری که از این خاک برخیزم

 

و به سوی اسمانی که بنام توست بگریزم

 

سرنوشت من همیشه مقیم درد اباد است

 

کدامین دست ویرانگر در خوشبختنیم را بست؟

 

ببین ای دوست که مرگ دل چگونه سوگوارم کرد

 

رسید لحظه اندوه بار خواب و بیقرارم کرد

 

دلم در بستر دوری بسان بید می لرزد

 

  به جانت جان شیرینم به دیدارت نمی ارزد