بارون ودوست دارم هنوز چون تورویادم میاره

ای سنگدل ، ای بی وفا ، دیگر نمی خواهم تو را

2467 — Fri, 15 May 2009 20:45:18 GMT

دیگر اگر عریان شوی ، چون شاخه ای لرزان شوی

در اشکها غلتان شوی ، دیگر نمی خواهم تو را

گر باز هم یارم شوی ، شمع شب تارم شوی

شادان ز دیدارم شوی ، دیگر نمی خواهم تو را

گر محرم رازم شوی ، بشکسته چون سازم شوی

تنها گل نازم شوی ، دیگر نمی خواهم تو را

گر باز گردی از خطا ، دنبالم آیی هر کجا

ای سنگدل ، ای بی وفا ، دیگر نمی خواهم تو را

نازت کشم ، نازت کشم ، گر در جهان خوارم کنی

2467 — Fri, 15 May 2009 01:12:18 GMT

یارت شوم ، یارت شوم ، هر چند آزارم کنی

نازت کشم ، نازت کشم ، گر در جهان خوارم کنی

بر من پسندی گر منم ، دل را نسازم غرق غم

باشد شفا بخش دلم ، کز عشق بیمارم کنی

گر رانیم از کوی خود ، ور باز خوانی سوی خود

با قهر و مهرت خوشدلم کز عشق بیمارم کنی

من طایر پر بسته ام ، در کنج غم بنشسته ام

من گر قفس بشکسته ام ، تا خود گرفتارم کنی

من عاشق دلداده ام ، بهر بلا آماده ام

یار من دلداده شو ، تا با بلا یارم کنی

ما را چو کردی امتحان ، ناچار گردی مهربان

رحم آخر ای آرام جان ، بر این دل زارم کنی

گر حال دشنامم دهی ، روز دگر جانم دهی

کامم دهی ، کامم دهی ، الطاف بسیارم کنی

بيچاره اون دلي كه عزيز اون تو باشي

2467 — Sun, 26 Apr 2009 21:36:18 GMT

شمشيرُ از رو بستي، چشمات يه كاسه خونه

بزن تا هيچ عقده اي تو اون دلت نمونه

شمشيرتو ميبوسم، بزن به قلب ساده ام

تا ياد من بمونه دل به چه گرگي دادم

بيا، تو راحتم كن، خسته شدم بريدم

تو بازيِ كلاغ پر، بي پال و پر پريدم

بزن تا زخم كاريت، اين دفعه سر واكنه

يا بزنه قيدتو، يا فكر حلوا كنه

ژست فداكاري رو نگير كه تكراريه

زخم تو رو قلب من، بخواي نخواي كاريه

نگو بخاطر من مي خواي ازم جدا شي

بيچاره اون دلي كه عزيز اون تو باشي

من عشق دستگرميتم، دل از همه بريده

شدم اسير چنگ يه گرگ بارون ديده

تو مسلك و مرامت عشق و وفا، قبيهه

آخه به اشك تمساح، اشكهاي تو شبيهه

خوب ميدونم يه روزي سراغمو مي گيري

نگرد. بدون. بعدِ من از تنهايي مي ميري

شمشيرتو نگه دار، نگي طرف عازمه

يه روز واسه خودكشي، شمشير برات لازمه

شاعر: رضا اُستا

آمدم تا که بر آن مسند عشق پادشاهی بکنم

2467 — Thu, 26 Mar 2009 19:46:18 GMT

عشق دانی که سرآغازش چیست ؟

امتداد دو نگاه

یکی از عمق دل و قعر وجود ، آن یکی بعد سجود

آن زمانی که دو چشمت ، پیله خواهش را به وجودم تابید

ودر آن ظلمت و تاریکی شب ،

جاده ای روشن را در فراسوی افق دید زدم

و تو آن یاور دیرینه من ، که در آن جاده سبز

هم نوا با دل سودا زده ام ، پا به اقلیم عدم می نهی و می گذری

چشم من خیره به دنبال تو کز غور وجود

با دو دستی که به مهر آغشته است ، سوی من آیی و با نغز کلام

دل سرگشته و حیرانم را نزد خود می خوانی

آه ای یاور من

یاد آن روز که در سایه آن سرو بلند ، سخنت بشنودم

تو به من گفتی ار آن چشمه نور، تو به من گفتی از آن کاخ بلور

گفتی آن چشمه نور ، چشم بر راه تو است

گفتی آن کاخ بلور، خواهد آن روز رسد که توأش پادشهی

من شنیدم که بگفتی اندرون دل تو، جایگاهی است تهی از برای دل من

من دلم اندر کف ، آمدم چشمه نور ، آمدم کاخ بلور

آمدم تا که بر آن مسند عشق پادشاهی بکنم

در درون دل من ،سبدی بود پر از گل محبت و صفا

لیک گلهای سبد اندر آن جایگه ظلمانی که توأش کاخ بخواندی

همگی پژمردند ، همگی افسردند

دیگر از آن همه گلهای قشنگ ، اثری باقی نیست

حال دیگر حتی ، اشکهای من هم ، چاره مردگی آنها را نتوانند کنند

تو در آن به اصطلاح کاخ بلور

در کنار آن همه چشمه نور

سبد پرگل من را بردی

خنجر حسرت را تا به ته بر جگرم بنشاندی

د رخیالت این است که دلم را بردی

لیک نزدم مردی

شاعر:مهناز

کاش من پاکترین حس نیازت بودم

2467 — Sat, 21 Mar 2009 20:49:04 GMT

عازم یک سفر دور و دراز و دل خسته من باز هم پر ز نیاز

تو که رفتی و ندیدی دل من غمگین است

پای من سنگین است

دیده ام گشته پر اب ،" اشک من بدرقه راهت باد"

با تو ای همسفر جاده عشق

با تو ای همدم شبهای دراز

سخنی هست بگویم یا باز ، بگذارم که بماند یک راز

حرفها بر دل من سنگین است

تاب گفتار ندارم که دلم غمگین است

اشک برگونه من میلغزد

درد در سینه من می تازد

غم درون سینه باز فریادزنان می گوید: تاب دوریت ندارم ،تو بیا با من باش

رفتی و با تو بهار از دل غمگینم رفت ،

نفس گرم تنم با تو گریخت

از زمانیکه تو رفتی دل من بارانی است

یک کبوتر دارم که برای نفست قربانی است

کاش من همسفر راه درازت بودم

کاش من پاکترین حس نیازت بودم

کاش من فلسفه روح نمازت بودم

تا که تفسیر شوم در روحت ، تا که تسخیر شوم در قلبت

اه افسوس ،افسوس که تو یک مسافری

و گذر ز معبر سینه ما ، کار دشواری نیست از برای دل تو

کاش میدانستی

رفتنت غربت غمگین من است ، رفتنت عزای سنگین من است ...

عاشقی یعنی تحمل نه شکایت نه گله

2467 — Tue, 17 Mar 2009 21:01:18 GMT

چرا دنیا پره از حادثه های وارونه

عاشق کسی می شی که عاشقی نمی دونه

من به دنبال تو و تو دنبال کس دیگه

هچکدوم از ما دو تا به اون یکی راست نمی گه

من واسه ی چشمای نازنین تو یک دیوونم

من دوست دارم ولی علتشو نمی دونم

حالا که می خوای بری بذار نگاهت بکنم

چون یه بار دیگه می خوام این دل و سکت بکنم

یه چیزی فقط بذار واسه روز تولدت

هدیه م رو بیارم و بازم بدم دست خودت

آدما فکر می کنن شاعرا خیلی غم دارن

کاش فقط این بود اونا خیلی کسا رو کم دارن

عاشق کسی می شن که عاشقاش فراوونه

بین انتخاب عشقش عمریه که حیرونه

اونی رو که دوست داری چرا تو رو دوست نداره

شایدم دوست داره ولی به روش نمی یاره

ولی نه اینا مال نداشتن لیاقته

اگه حرفم می زنه با تو فقط یه عادته

نکنه جمله هاش و پای محبت بذاری

بهتره حرفاش رو به حساب عادت بذاری

از خودش نمی شنوی اگه یه روز بخواد بره

وقتی می پرسی ازش می گه آره مسافره

ولی تو شب می شینی که باز اون رو دعا کنی

یا واسه سلامت اون نذرها تو ادا کنی

چه قدر بین دلا وحرفای ما فاصله س

چشماتون می خنده اما دلامون بی حوصله س

دوست داشتن هم یه جوری پنهون می کنیم

نمی دونیم که داریم یه قلب رو ویرون می کنیم

کاش بیایم آبروی مجنون و انقدر نبریم

دیگه منت نذاریم وقتی که نازی می خریم

عاشقی یعنی تحمل نه شکایت نه گله

اگه حتی بینمون باشه یه دنیا فاصله

مهم اینه که چقدر دوسش داری فقط همین

اگه لازم باشه آبرو رو بنداز رو زمین

برگا زرده روزای اول فصل پاییزه

بذار اون بشکنه و دلت رو برگها نریزه

خدایا کفر نمی‌گویم، پریشانم،

2467 — Sun, 15 Feb 2009 21:15:18 GMT

خدایا کفر نمی‌گویم، پریشانم،

چه می‌خواهی‌ تو از جانم؟!

مرا بی ‌آنکه خود خواهم اسیر زندگی ‌کردی.

خداوندا!

اگر روزی ‌ز عرش خود به زیر آیی

لباس فقر پوشی

غرورت را برای ‌تکه نانی

‌به زیر پای‌ نامردان بیاندازی‌

و شب آهسته و خسته

تهی‌ دست و زبان بسته

به سوی ‌خانه باز آیی

زمین و آسمان را کفر می‌گویی

نمی‌گویی؟! خداوندا!

اگر در روز گرما خیز تابستان

تنت بر سایه‌ی ‌دیوار بگشایی

لبت بر کاسه‌ی‌ مسی‌ قیر اندود بگذاری

و قدری آن طرف‌تر

عمارت‌های ‌مرمرین بینی‌

و اعصابت برای‌ سکه‌ای‌ این‌سو و آن‌سو در روان باشد

زمین و آسمان را کفر می‌گویی

نمی‌گویی؟! خداوندا!

اگر روزی‌ بشر گردی‌

ز حال بندگانت با خبر گردی‌

پشیمان می‌شوی‌ از قصه خلقت،

از این بودن، از این بدعت.

خداوندا تو مسئولی.

خداوندا تو می‌دانی‌ که انسان بودن و ماندن

در این دنیا چه دشوار است،

چه رنجی ‌می‌کشد آنکس که انسان است و از احساس سرشار است?

خیلی سخت

2467 — Fri, 12 Dec 2008 22:00:18 GMT

چقدر سخته تو چشای کسی که تمام عشقت رو ازت دزدیده و به جاش

یک زخم همیشه گی ، رو قلبت هدیه داده زل بزنی به جای اینکه لبریز

کینه و نفرت شی حس کنی که هنوز هم دوسش داری.

چقدر سخته دلت بخواد سر تو باز به دیواری تکیه بدی که یک بار زیر آوار

غرورش همه وجودت له شده.

چقدر سخته تو خیالت ساعت ها با هاش حرف بزنی اما وقتی دیدیش

هیچی جز سلام نتونی بگی.

چقدر سخته وقتی پشتت بهشه دونه های اشک گونه هاتو خیس کنه اما

مجبور بشی بخندی تا نفهمه که هنوز هم دوسش داری.

چقدر سخته گل آرزو هاتو تو باغ دیگری ببینی و هزار بار تو خودت بشکنی و

اونوقت آروم زیر لب بگی گل من باغچه نو مبارک

شبی در آتشِ خشمِ خدای جاودانِ من

2467 — Wed, 08 Oct 2008 11:15:18 GMT

شبی در آتشِ خشمِ خدای جاودانِ من.

خداوندانِ خواب آلودة آلوده می سوزند.

شبی در قطرهِ اشک فرو افتاده ازچشمم

تمامِ چشمه های تشنة این دشتِ بی رؤیا

بسان ِچشمِ خونینم ز قبرِ خاک می جوشند.

شبی خفاشهای شب به قعرِ غارهای خود

ز بیمِ روز می پوسند. شبی شب کوچه هایش را

به پیشِ پای روزی نو با چشمِ هزار اختر

چراغان می کند , اما کدامین شب؟نمی دانم

نمی دانم که تا آن شب چندین اخترِ بی پر

به قربانگاهِ این بتهای ویرانگر

خموش وسرد در طوفانِ تاریکی

بلا گردانِ فکرِ روز می گردند.

نمی دانم که تا آن شب

چندین چشم در رویای بیداری

به میلِ داغِ شنهای کویرِ خشک کابوسی حقیقی

کور می گردند. نمی دانم که تا آن شب

چندین هرزة بد مست در جامِ سرِ بلبل

ز خونِ نغمه می نوشندهنگامی

که از تصویرِ مرگِ خود برای لحظه ای

مغموم یا مخمور می گردند.

نمی دانم که تا آن شب

چندین روزِ بی خورشید

چندین ماهِ بی رؤیا

چندین شامِ بی فردا

وچندین سالِ بی امید در راه است.

نمی دانم که تا آن شب

کدامین قلعة خاموشِ بی شهزادة افسانه

زندانِ مخوفِ دختر ماه است.

نمی دانم که تا آن شب

کدامین قطرةِ آوازهِ خوانِ چشمِ اقیانوس

حکایت گوی مرگِ جویبارِ خستة آه است.

نمی دانم نصیب من از این راهِ بی انجامِ بی فرجام

کدامین د امِ رسوایی کدامین چاله و چاه است.

نمی دانم نمی دانم

به استغنای دانایان قسم

فرزانگانِ سرزمینهای نمی دانم

مرا از باتلاقِ بی کرانِ اینهمه کابوسِ بی پاسخ

به سوی ژرفنای آبی رؤیای دانایی

روان سازید.

از خدا در ذهنم این تصویر بود

2467 — Mon, 18 Aug 2008 23:32:18 GMT

خانه ای دارد میان ابرها

مثل قصر پادشاه قصه ها

خشتی از الماس وخشتی از طلا

پایه های برجش از عاج وبلور

بر سر تختی نشسته با غرور

ماه برق کوچکی از تاج او

هر ستاره پولکی از تاج او

اطلس پیراهن او آسمان

نقش روی دامن او کهکشان

رعد و برق شب صدای خنده اش

سیل و طوفان نعره توفنده اش

دکمه پیراهن او آفتاب

برق تیغ و خنجر او ماهتاب

هیچکس از جای او آگاه نیست

هیچکس را در حضورش راه نیست

پیش از اینها خاطرم دلگیر بود

از خدا در ذهنم این تصویر بود

آن خدا بی رحم بود و خشمگین

خانه اش در آسمان دور از زمین

بود اما در میان ما نبود

مهربان و ساده وزیبا نبود

در دل او دوستی جایی نداشت

مهربانی هیچ معنایی نداشت

هر چه می پرسیدم از خود از خدا

از زمین، از آسمان،از ابرها

زود می گفتند این کار خداست

پرس و جو از کار او کاری خطاست

آب اگر خوردی ، عذابش آتش است

هر چه می پرسی ،جوابش آتش است

تا ببندی چشم ، کورت می کند

تا شدی نزدیک ،دورت می کند

کج گشودی دست، سنگت می کند

کج نهادی پای، لنگت می کند

تا خطا کردی عذابت می کند

در میان آتش آبت می کند

با همین قصه دلم مشغول بود

خوابهایم پر ز دیو و غول بود

نیت من در نماز و در دعا

ترس بود و وحشت از خشم خدا

هر چه می کردم همه از ترس بود

مثل از بر کردن یک درس بود

مثل تمرین حساب و هندسه

مثل تنبیه مدیر مدرسه

مثل صرف فعل ماضی سخت بود

مثل تکلیف ریاضی سخت بود

*****

تا که یکشب دست در دست پدر

راه افتادم به قصد یک سفر

در میان راه در یک روستا

خانه ای دیدیم خوب و آشنا

زود پرسیدم پدر اینجا کجاست

گفت اینجا خانه خوب خداست!

گفت اینجا می شود یک لحظه ماند

گوشه ای خلوت نمازی ساده خواند

با وضویی دست ورویی تازه کرد

با دل خود گفتگویی تازه کرد

گفتمش پس آن خدای خشمگین

خانه اش اینجاست اینجا در زمین؟

گفت آری خانه او بی ریاست

فرش هایش از گلیم و بوریاست

مهربان وساده وبی کینه است

مثل نوری در دل آیینه است

می توان با این خدا پرواز کرد

سفره دل را برایش باز کرد

می شود درباره گل حرف زد

صاف و ساده مثل بلبل حرف زد

چکه چکه مثل باران حرف زد

با دو قطره از هزاران حرف زد

می توان با او صمیمی حرف زد

مثل یاران قدیمی حرف زد

میتوان مثل علف ها حرف زد

با زبان بی الفبا حرف زد

میتوان درباره هر چیز گفت

می شود شعری خیال انگیز گفت....

*****

تازه فهمیدم خدایم این خداست

این خدای مهربان و آشناست

دوستی از من به من نزدیک تر

از رگ گردن به من نزدیک تر….